پايان كار قومى است كه به مخالفت با خدا و نظامات جهان برخاسته و از آنها سرپيچى كردند و آن اينكه در دنيا و آخرت با لعنت و عذاب تعقيب شدند و در هر دو عالم عذاب و لعنت پشت سر آنها شد ، مراد از لعنت دنيا ظاهرا همان عذاب خداوند است كه پشت سرشان بود و يا لعنت و عذابى كه از پىشان مىآيد به علّت اينكه بدعت شرك را به وجود آورده و براى ديگران سرمشق شدند ، بعيد است كه گفته شود منظور لعنت مردم است كه بعد از شنيدن آنها به آنها لعنت مىكنند . لعنت آخرت نيز عذاب آنست . جمله « اتبعوا » در اين آيه در رديف جمله وَ أُتْبِعُوا در آيه گذشته و جمله أَلا إِنَّ عاداً كَفَرُوا در رديف جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ در آيه سابق است ، لفظ « الا » كه براى تنبيه و آگاهى است در اين آيه تكرار شده است همچنين لفظ « عاد » مكرر آمده كه ظاهرا براى توجه دادن مردم است : بدانيد كه عاد به پروردگارشان كافر شدند و بدانيد كه به طور كامل از رحمت خدا بدور افتادند ، أَلا بُعْداً لِعادٍ يعنى : « الا ان عادا بعدوا بعدا كاملا من رحمة اللَّه » . نكته‌ها عاد و يك عينيت : عاد كه قوم هود باشند ، مجموعا 24 بار در قرآن مجيد به عنوان نمونهء عصيان ذكر شده‌اند ، نمونهء تمرد و نمونهء منكوب شدن با عذاب خدايى ، اين يك عينيت و واقعيت در جهان است كه طاغوتها و متخلّفان از قوانين خلقت يا با عذاب خدايى منكوب مىشوند و يا با قهر ملّتها . نام مبارك هود عليه السّلام نيز مجموعا هفت بار به عنوان راهنماى توحيد در قرآن مجيد ذكر شده است .